2005/Dec/22

เหมันต์มันทำให้เรารู้สึกว่าเหมือนกับเปนเวลาเเห่งความเหงาเจงๆเลยอ่ะ คิดถึงเพื่อนตอนสมัยม.ปลายมาก จำได้ว่าตอนม.6 เดือนนี้เเหละที่ทางระดับชั้นม.6จะต้องไปบำเพ็ญประโยชน์ต่างจังหวัด ห้องเราห้องที่ ๑๒๒ ก้อไปเหมือนกัน จำได้ว่าเปนโรงเรียนที่เเบบเราเหนเเล้วอึ้งเลย โรงเรียนหนองนำเขียว จังหวัดสระบุรีมั้ง

ก่อนที่พวกเราจาไปกันก้อเตีรยมของไปเยอะมาก เตรียมทั้งของไปบริจาคเเล้วก้อของกิน ของบริจาคเรายังจำได้เลยว่ามีอะไรบ้างเพราะเราเปนคนพิมเองกับมือเลยเพื่อเเจงให้กับอาจานหย่ายของรร.นั้นฟังว่าเราเอาอารายมาบริจาคมั้งเเล้วก้อเตรียมเกมไปเยอะมาก ลืมเล่าไปว่าบำเพ็ญประโยชน์จาไปกันห้องละจังหวัดอ่ะ จังหวัดละหนึ่งรร. เราดีจายมากเเล้วก้อเเอบตื่นเต้นด้วยก่อนไปอ่ะ

พอถึงวันที่ไปก้อออกจากบ้านเเต่เช้าเพื่อที่จะไปขึ้นรถเพระว่าทางมันก้อไกลอยู่เหมือนกันเนอะ เเล้วก้อพอไปถึงนู่น สิ่งเเรกที่รู้สึกประทัปจายมากเลย ก้อคือว่าน้องเขามายืนตั้งเเถวรอรับเรากันตั้งเเต่เเปดโมงเช้าเเล้วอ่ะ เเล้วพอดีว่ารถเรามันเลทไงเลยไปสายเกือบสองชั่วโมงน่าสงสารน้องเขาเหมือนกัน น้องเขาตั้งเเถว เเล้วก้อสวัสดีตอนเราเดินเข้าไปในรร.เขา มีพวกพ่อเเม่เดกๆมาด้วยเเหละ เเต่อยากบอกว่ารร.อยู่กลางหุบเขาเลยอ่ะ เเบบว่าไปเเล้วถ้าคิดถึงว่าเราอยู่คงเหงาน่าดูเลย เเล้วก้อพอเราเข้าห้องที่อาจารย์หย่ายเขาจัดไว้ให้เสดเขาก้อมีให้ไปฟังเรื่องเกี่ยวกับรร. เสดเเล้วก้อออกมาเลยคิดกันว่าเอาเกมมาให้น้องเล่นเลยดีฟ่า เริ่มด้วยเกมไรหว่า นึกม่ะออกเลยเเฮะ เเต่รู้ว่าตอนจบนี่คือเกมเหยียบลูกโป่งรู้สึก "เหมือนเปนเกมสิ้นคิดไงไม่รู้" เเต่ว่าเเจกของเยอะมากน้องๆๆได้ของกันกลับไปกันเยอะ เพราะว่าเรามีเเจกทั้งตอนเล่นเกม เเล้วก้อที่จาให้เเต่ละคน เเบบว่าตอนนั้สนุกสุดยอด น้องๆๆเขาไม่มีร้องเท้าใส่ด้วยอ่ะ เเล้วก้อสนามหญ้าก้อเหลืองมาก มีโกลฟุตบอลอันนึงอยู่ข้างหลังตึก ก้อเเบว่าร้อนก้อร้อนเเต่ตอนนั้สนุกมาก พอให้น้องๆเล่นเกมเสด ก้อพาไปเเจกของกันต่อ เเบบให้น้องกันคนละชิ้นเลยเเบบว่ามีน้องอยู่คนนึงต้องเอาถุงของอาจารยืใส่กลับไป เเล้วเราดีจายมากตอนที่น้องเขาได้ของ น้องเขายิ้มออกมาอย่างมีความสุขทั้งที่ของที่เราให้ไม่ใช่ว่าจาเปนของที่เลิศเลออารายในสายตาเดกกุงเทบอย่างเรา เเต่พอเราเหนเเล้วเราดีจายเเบบพูดไม่ถูก ดีจายจนถึงวันนี้ รู้สึกดีมากๆๆ เเล้วก้อทางโรงเรียนเขาก้อยังอุตส่ามีดอกทานตะวันให้กลับมาคนละดอก เปนทานตะวันกระดาษหล่ะเปนของกลุ่มเเม่บ้นาอารายเนี่ยเเหละ เเล้วก้อก่อนกลับก้ออาจารย์หย่ายเขาก้อชวนให้กินข้าวเเต่พอดีว่ามันบ่ายโมงกว่าเเล้วก้อเลยต้องรีบไปที่อื่น(ไปเที่ยวต่อน่ะเเหละ)ก้อเเบบว่าเจงๆๆอยากอยู่เล่นกับน้องเขาต่ออ่ะ เหนอนาคตของชาตด้วยจายของเรารู้สึกว่าน้องเขาไร้เดียงสามากๆๆเวตาเขามีความสุขเเล้วทำให้เรามีความสุขมากๆๆเจงๆๆ เเล้วเราก้อออกจากรร. น้องๆเขาก้อมาส่งถึงรถเเล้วก้อมายืนโบกมือบายๆๆกันหย่าย เเล้วเราก้อไปเที่ยวกันต่อ ไปซื้อกระหรี่พัฟ ของโปรดของอาอี้เราเลยหล่ะ ก้อเลยซื้อมาฝากซะหน่อย เเล้วก้อไปต่อที่นำตกเจดสาวน้อย ได้เล่นด้วยหล่ะ เเต่ไม่ได้เเบบถอดเสื้อน่ะ เเค่เอาเท้าไปจุ่มนำ อารายอย่างงี้ เพื่อนอีกกลุ่มนึง เเม่งลงไปเล่นกันเลยอ่ะ เเบถอดเสื้อผ้าอารายเสดสับ เเล้วเสดก้อพอดีทางรร.โทรมาบอกว่าให้ออกจากที่นู่นได้เเล้วจาได้ถึงกุงเทบไม่ดึกมาก ตอนนั้ก้อสัก4โมงกว่าๆๆได้เเล้วหล่ะ จายเจงๆๆอยากอยู่เล่นกันต่อ อยากไปเที่ยวต่อด้วยเเต่ว่าอ่า เดียวอาจารย์จาโดนทางรร.ว่า กลับก้อด้ายฟร่ะ

ช่วงที่กลับมารถติดน่าดูเหมือนกันน่ะ กว่าจาถึงรร.ก้อปาเข้าไปเกือบสองทุ่มเหมือนกัน เเต่ดันกลับมาเปนห้องเเรก ห้องคนอื่นเขายังไม่ถึงเลย เเอบได้ข่าวมาว่าห้องคนอื่นเขาอยู่กันเกือบ6โมง เเต่เราอยู่ได้เเปปเดียวเอง ช่างมันเตอะไม่เปนไร ไปเเค่นี้ก้อถือว่าคุ้มเเล้ว

ยิ่งคิดเรื่องนี้ก้อยิ่งคิดถึงพวกเเกฟร่ะ ถึงเเม้ว่าเราเเต่ละคนจะต้องออกไปตามทางความฝันของตัวเอง เเต่ไงซะจายของเราก้อจาอยู่ด้วยกันตลอดไป เจงม่ะ

รักเพื่อนเสมอ

ปิง(นาโน)เตรียมพัฒน์ ห้อง๑๒๒(๗)รุ่นที่๒๒

>>> >>>>> >>พรุ่งนี้แล้วสินะ จะต้องแยกย้ายกันไป..
>>> >>>>> >>พบเจอสิ่งใหม่ใหม่ของวันข้างหน้า
>>> >>>>> >>รู้ไหม นอกจากใบ รบ.หนึ่งใบที่ได้มา ..
>>> >>>>> >>ยังมีมิตรภาพล้ำค่า ที่วันเวลาแถมมาแบบไม่รู้ตัว

>>> >>>>> >>เร็วนะเทอว่ามั้ย..
>>> >>>>> >>ไม่น่าเชื่อเลยว่าเวลาจะผ่านไปเร็วแบบนี้
>>> >>>>> >>เรียน เล่น เที่ยว เผลอแผล็บเดียว สามปี
>>> >>>>> >>แต่คล้ายกับว่าวานนี้เราเพิ่งเจอกัน


>>> >>>>> >>เทอรู้สึกอย่างไรฉันรู้
>>> >>>>> >>เพราะที่เทอกำลังรู้สึกอยู่คงเหมือนกับฉัน
>>> >>>>> >>ไม่เป็นไรหรอกนะ ถึงเราจะต้องจากกัน
>>> >>>>> >>แต่เชื่อสิ ความเป็นเพื่อนของเรานั้น
>>> >>>>> >>จะอยู่ข้างกันตลอดไป


>>> >>>>> >>ไม่ต้องรีบลุกเหมือนทุกเช้า
>>> >>>>> >>เสื้อนักเรียนตัวเก่าแขวนข้างฝา
>>> >>>>> >>ได้ปิดเทอมก็ดีแล้วนินา
>>> >>>>> >>อุตส่าห์รอวันนี้มาตั้งหลายปี


>>> >>>>> >>แต่ทำไมหัวใจกลับเหงาเหงา
>>> >>>>> >>เสื้อนักเรียนตัวเก่าเปรอะเปื้อนสี
>>> >>>>> >>ลายมือใครเป็นใครยังจำได้ดี
>>> >>>>> >>เมื่อวานนี้ยังเฮฮา
>>> >>>>> >>ร่ำลากัน


>>> >>>>> >>กลายเป็นเช้าที่เหว่ว้ากว่าทุกเช้า
>>> >>>>> >>เสื้อนักเรียนตัวเก่า เหงาเท่าฉัน
>>> >>>>> >>เคยหยอกล้อเล่นสนุกอยู่ทุกวัน
>>> >>>>> >>กว่าจะรู้ว่าผูกพันก็วันลา
>>> >>>>> >>อยากให้วันที่ผ่านลับกลับย้อนมา
>>> >>>>> >>ไม่อยากเหงา เหว่ว้า อย่างนี้เลย

>>> >>>>> >>พรุ่งนี้จะไม่มีเสียงกระดิ่ง
>>> >>>>> >>ดังกริ่งๆ ตอนแปดโมงเช้า
>>> >>>>> >>ไม่มีใครมาตรวจเรื่องแต่งกายเรา
>>> >>>>> >>ไม่มีภาพเก่าๆ ของวันวาน

>>> >>>>> >>ไม่มีเสียงหยอกเย้า
>>> >>>>> >>ไม่มีข้าวแกงร้านเก่าในโรงอาหาร
>>> >>>>> >>ไม่มีกีฬาสี
>>> >>>>> >>ไม่มีนิทรรศการ
>>> >>>>> >>ไม่มีกระดาน ไม่มีการบ้านของใคร(ให้เราลอก...อีกแล้ว)


>>> >>>>> >>คงมีแต่คำว่าเพื่อน
>>> >>>>> >>ที่จะไม่ถูกลบเลือนไม่ว่าวันไหน
>>> >>>>> >>วันนี้ วันพรุ่งนี้ และตลอดไป
>>> >>>>> >>จะถูกบันทึกไว้ในความทรงจำ


>>> >>>>> >>ในห้องเล็กเล็ก ห้องนี้
>>> >>>>> >>มีความรู้สึกดีดีซ่อนอยู่
>>> >>>>> >>อบอุ่น สดใส ไปทุกอณู
>>> >>>>> >>ฉันเชื่อว่าเทอก็รู้
>>> >>>>> >>เพราะเราอยู่ห้องเดียวกัน


>>> >>>>> >>สำหรับคนอื่น
>>> >>>>> >>มันอาจเป็นแค่ห้องเรียนเก่าเก่า
>>> >>>>> >>แต่สำหรับเรา


>>> >>>>> >>ความหมายมันมากกว่านั้น
>>> >>>>> >>โต๊ะ เรียน กระดานดำ ความผูกพัน
>>> >>>>> >>จนอยากบอกเทอว่า...."ห้องเดียวกัน..สำคัญเสมอ" จริงจริง

Comment

Comment:

Tweet


ผมมาแล้วคร้าบ ไปนอน ก่อง zZZ
#2 by MAMORU66 At 2005-12-22 23:56,
หุ ๆ ของบางสิ่งบางอย่างอาจไม่มีค่าสำหรับเราแต่มันมีค่ามหาศาลสำหรับคนอื่น เพราะฉะนั้นช่วยกันบริจาคสิ่งของที่ไม่ใช่แล้วด้วยกันดีกว่างับ งืมม!!!
อ่านแว้ว ก็คิดถึงเพื่อน สมัยมอปลายนะ หุ ๆ มะวานก็โทคุยกัน เกือบครบทุกคนเยย
#1 by soda_jax At 2005-12-22 11:25,

pingkykung
View full profile